O wsparciu.

Czasem wydaje Ci się, że jesteś sam, samotny ze swoimi odczuciami, lękami, przeżyciami, choć wokół jest tylu ludzi, może nawet przyjaciół, rodziny. Wydaje Ci się, że to, co przeżywasz jest tylko Twoje, że nikt inny tego nie rozumie. To nie jest tak. W momencie zalewania przez emocje jesteś w tym w pełni i świat jakby nie istnieje. Wtedy nie potrafisz zobaczyć szerszej perspektywy. A tymczasem od początku istnienia ludzkości KAŻDY na ziemi człowiek kiedyś cierpiał i kochał, przeżył stratę i się cieszył. Niezależnie czy był człowiekiem pierwotnym, renesansowym czy współczesnym. Choć drugi człowiek nie przechodzi podobnego zdarzenia w identyczny sposób, mimo wszystko jest w stanie Cię zrozumieć. Na pewnym poziomie to, co przeżywamy wszyscy jest takie samo... Dlatego spróbuj zobaczyć "światło w tunelu"- poproś o pomoc, o wsparcie. Zdziwisz się, jak wiele może takie mało słowo: proszę... Zdziwisz się, że są i tacy, którzy pomagają Ci nawet, gdy nie umiesz lub nie masz dość sił by prosić...

To, co jest- jest właściwe.

Pokochaj świat i swoje życie, takim, jakie jest. Z jego smutkami i radościami. Pogódź się z tym, że nie wszystko rozumiesz w swoim życiu i to, jak funkcjonuje świat. Pogódź się z tym, że może nigdy się tego nie dowiesz. Wybacz Bogu, że stworzył świat właśnie takim, że pozwala nam na wolną wolę. Pokochaj piękno chwili, która może być ostatnią.